Nereye savruluyoruz..
Maalesef okullarımızdaki şidettin önüne geçemiyoruz. Önce Siverekte Hasan Çelebi Mahallesi'nde bulunan Ahmet Koyuncu Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi'nin eski bir öğrencisi, okula av tüfeğiyle saldırdı. Çevreye rastgele ateş de açan saldırgan, öğrencilerin de aralarında bulunduğu 16 kişiyi yaraladı. Kahramanmaraş'ın Onikişubat ilçesindeki Ayser Çalık Ortaokulu'nda çantasındaki 5 silah ve 7 şarjörle Evet yanlış yazmadım 5 silah 7 şarjörle iki sınıfı taradıktan sonra intihar eden 8. sınıf öğrencisinin saldırısında hayatını kaybedenlerin sayısı 9'a yükselirken, 6'sı ağır 13 kişi yaralandı.
Sosyal medyada bugünlerde dolaşan bir müdür yardımcısının yazsısın sonunda şöyle diyor.Zamanında bir milli eğitim bakanının “Senin saçını keserlerse bana söyle, ben de müdürün saçını keserim”, “Velimi üzeni, ben de üzerim” saçmalığıyla başlayan yozlaşmanın geldiği bu durum içler acısı maalesef. Kimler doğrudan veya dolaylı olarak bu berbat durumdan sorumluysa yatacak yerleri yok.
Yazıklar olsun…"
Eğitim sendikaları yıllardır bas bas bağırıyorlar okullarda can güvenliğimiz yok ama dinleyende yok. Sonuç ortada..
Buna isterseniz denetimsizlik değin isterseniz mafya varı filimler değin ama öncelikle sorumluluk anne babada. Ailemiz bizi okula teslim ederken eti senin kemiği bizim derdi.
İBB davasında tutuklu Iraz Bayrak Mahkemedeki ifadesinde söyle demiş: “Küçük bir yerde öğretmen çocuğu olarak, hep sorumluluk sahibi ve örnek olması gereken bir bilinçle büyütüldüm. Örneğin, herkes okula saçını salıp gidebilirken siz örnek olmanız gerektiği için gidemezsiniz.” demiş
Bakın Iraz’ın öğretmen annesi çocuğunu nasıl yetiştirdiğine bakın “ Iraz çok güzel kalpli bir çocuk. Bunu herkes kendi çocuğu için söyler ama o güzel kalbini kesinlikle her şeye yansıtan bir çocuk. Ben çalıştığım için onu anneannesi büyüttü. Öğretmenim. 20 yıldır da yöneticiyim. Çok zor okullarda yöneticilik yaptım. Iraz’ın lisesinde idareci oldum. Hani savunmasında dedi ya ‘saçını bile salamazsın’ diye… Çünkü ‘sen Güner Hoca'nın kızısın, saçını salarsan diğerleri de salar’ diyerek büyüttüm. Kuralcılığım bazen çok beni üzmüştür. Kuralcılığını benden alır. Hâlâ kırtasiyeye gider, kırmızı tükenmezi ayrıdır, mavi tükenmezi ayrıdır, not defterleri ayrıdır. Ama avokadolu çantayla falan işe gider. Ruhu çocuk, abartıyı sevmez. Dünyanın küçüklüğünden çok hoşlanır.
Akranları eğlenirken Iraz Darülaceze’de yaşlılara kitap okuyordu, çocuk onkolojide çocuklarla ilgileniyordu. Üniversite sınavında sayısal öğrencisi olarak çok iyi bir puan almıştı ve zihinsel engelliler öğretmenliğinde okuyacağım diye tutturdu. Ben izin vermedim. Çünkü biliyorum duygu dünyası çok onlarla, onlarla bir dünya kurdu. Koğuştakilerin hikâyesi bile onun hikâyesi haline geldi. Birine okuma yazma öğretti, birini üniversiteye hazırlıyor. Koğuştaki bir arkadaşının yeğeninin geçen hafta nişanı varmış ‘anneciğim mutlaka çiçek gönderir misin?’, birinin kahve makinesi yok, ‘anneciğim kahve makinesi alır mısın?’ diyen bir çocuk. Başka bir şey yok bu çocuğun dünyasında.”
Hayatın garip tesadüfü… Üniversiteden mezun olduktan sonra Iraz Bayrak, Gemlik’e benzediği için Silivri’ye yerleşmeyi düşünmüş. Annesi bunu da anlattı: “ Belediyeye otobandan gidip geleceğim diye tutturdu. Biz de sürekli çok uzak diyerek karşı çıktık ve izin vermedik. Çocuğum şimdi Silivri’de. Geçen mektubunu şöyle bitirmiş. Küçük bir tatil kasabasından sevgiler. Düşünebiliyor musunuz? Cinayet koğuşunda kalıyor benim çocuğum ve küçük bir tatil kasabasından sevgiler diye yazıyor. Ne diyelim bu çocuğa, en fazla saygı duyarım.
Gelin anne babalar çocuklarımızı Iraz gibi büyütelim onları saygıyı sevgiyi terbiyeyi merhameti dürüstlüğü hoşgörüyü bizden öğrensinler. çocuklar okulda sadece eğitim ve öğrenim görsünler.
Yorumlar 0